[Σονέτο 7 προς 8 – τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα]

Και όταν σου έλεγα μούσμουλα ν’ αγοράσεις
Να τα φας σιγά- σιγά και το κουκούτσι
Σε νοτισμένη γη να θάψεις,
Δεν ένιωσες σφυγμό και ορμή στην πέτρα, στα μαλλιά, στα χέρια
Τα λόγια, σου πα χίλιες φορές, ας είναι νέτα σκέτα

-Και πίστεψες και δεν πίστεψες-
Όμως μέρα Μαγιού μου μίσεψες
Και σ’ άλλη πήγες αγκάλη, νόμιζες πως στη γη
Δυο φορές θα ρθουν ίδιο μυαλό και ίδια κάλλη
Το σεντόνι τ’ άφησες να μετράει λάθη
Λάδι από μελισσόχορτο και μια καρδιά αγκάθι
Γελούσα με τις ερωταποκρίσεις στα τραγούδια
Στα μηνύματα και στου batman τα στιβαρά τα μπούτια
Κ έτσι κι εγώ, είπα σονέτα πως θα γράψω
Σαιξπηρική κι ανένταχτη
Κι εμένα θα χλευάσω
Καλή στη σκέψη εγώ, καλοί στα λόγια οι άλλοι
Το άσμα κάτω από το μαξιλάρι σε κάθε ύπνο θα προβάλλει
Πνεύμα ικανό, ανάγλυφη όψη, φίνο σπέρμα
Πέννα υγρή, γεμάτη βλέμμα
Κρίμα αυταγάπης μ’ έπιασε, ναρκισσισμού αμαρτία
Μα αν ο καθρέφτης πράγματι μου δείξει τον εαυτό μου
Διαβάζω ανάποδα εγώ τον εγωκεντρισμό μου
Έχω ιδεί στα πράγματα συναλλαγή, τέτοια αλλαγή μεγάλη
Τίποτα στα λόγια δεν σβήνεται με αιθάλη
-Θα ‘ρθει χρόνος και καιρός που θα ‘ρθεις σαν αγαπημένος-
Και δεν μ΄ αρέσει η βιάση που μετράει μακριά από σένα
Πώς να μη βραδύνει αυτό που ξεμακραίνει
Από το μέρος που είσαι εσύ.